Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση σχετικά με τη πάλη του με το αλκοόλ,
προχώρησε ο Θοδωρής Αθερίδης σε συνέντευξή του στο "Πρώτο Θέμα". Πότε
κατάλαβε ότι χρειάζεται βοήθεια και το πιο δύσκολο 40ημερο που πέρασε.
Ο ηθοποιός έχει μιλήσει ανοιχτά για την εξάρτησή του από το αλκοόλ
που αντιμετώπιζε στο παρελθόν και τώρα αναφέρθηκε με περισσότερες
λεπτομέρειες.
"Πήγα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς την τέταρτη μέρα αφότου μόνος μου είχα σταματήσει να πίνω. Πήγα γιατί ήμουν έτοιμος να ξαναπιώ. Είπα: 'Αν δεν πάω δε με βλέπω να κρατάω την απόφασή μου'. Στο γραφείο που μπήκα ήταν ένας παλιός αλκοολικός που είχε ξεπεράσει το λούκι του και μου έκανε διάφορες ερωτήσεις για να δει την έκταση του προβλήματός μου. Του είπα ότι δε θέλω να αποδεχτώ τον συμβιβασμό και ότι είμαι έτοιμος να βάλω όρια στον εαυτό μου. Στο τέλος μου είπε ότι η ομάδα θα με περίμενε την επόμενη μέρα. Και σιγά σιγά, εάν έχεις θέληση να βγεις και εάν καταλάβεις ότι σ' έχει πνίξει το αλκοόλ μέχρι το λαιμό, μπορείς να βγεις", εξήγησε.
"Τις τελευταίες σαράντα μέρες, πριν κόψω οριστικά το ποτό έχασα απολύτως τον έλεγχο και είχα φτάσει στο εξής σημείο: κοιμόμουν μόνο για μια-δύο ώρες το εικοσιτετράωρο και όλη μέρα έπινα. Επί σαράντα μερόνυχτα, έπεφτα το βράδυ λιώμα στις δύο και στις τέσσερις τα ξημερώματα ξυπνούσα από τους πόνους και έτρεχα να ξαναπιώ. Το συκώτι μου είχε φρικάρει. Και εγώ κόντευα να τρελαθώ από την έλλειψη ύπνου. Τότε με κυρίευσε τρόμος ολικός. Κατάλαβα ότι κάτι πήγαινε πολύ άσχημα με την πάρτη μου διότι πριν 1,5 μήνα εάν δεν ήμουν επί 24 ώρες πιωμένος δεν μπορούσα να υπάρξω. Είπα πως δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό και πήγα να ζητήσω βοήθεια. Βγάζει όμως και πολλά ωραία το αλκοόλ από τον κάθε άνθρωπο, στη σωστή δόση. Ο άρρωστος πότης νιώθει διαρκώς ενοχή. Και συναισθηματική αστάθεια κάθε λογής", ανέφερε.
"Πήγα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς την τέταρτη μέρα αφότου μόνος μου είχα σταματήσει να πίνω. Πήγα γιατί ήμουν έτοιμος να ξαναπιώ" Αποκάλυψε, επίσης, πως είχε το γονίδιο του αλκοολισμού αν και ο πατέρας του ήταν πιο πολύ "κοινωνικός πότης".
"Το είχα παρακάνει. Έχω το γονίδιο μάλλον. Έπινε και ο πατέρας μου. Αλλά αυτοί που πίνουνε για τη γεύση του αλκοόλ είναι οι 'κοινωνικοί πότες': ένα κρασάκι με το φαγητό ή ένα ουισκάκι με το βραδυνό τσιγάρο στο σαλόνι ή στο μπαρ - τους αρέσει αυτή η εικόνα, είναι το αθώο φετίχ τους. Αλλά ο αλκοολικός πίνει για να τη 'φτιάξει', ή για να 'φύγει΄, για αυτό και μπορεί κάποια στιγμή να πιεί μέχρι και σκέτο οινόπνευμα άμα δε βρει κανονικό ποτό. Τον μπαμπά μου δεν τον είδα ποτέ να παραπατάει. Έμοιαζε κοινωνικός πότης. Ενώ εγώ είχα πολλές συνέπειες", τόνισε.
"Αν ο αλκοολικός αναγνωρίσει ότι έπιασε πάτο, βγαίνει ξανά στην επιφάνεια. Αν το βαρέλι του είναι απύθμενο, θα πεθάνει από το πάθος του. Πολύς κόσμος έχει πεθάνει από το αλκοόλ και συνεχίζει να πεθαίνει. Και κάποιοι, σαφώς λιγότεροι στον αριθμό, θα βγαίνουν από το λούκι. Θέλεις πάρα πολλά χρόνια πρωτού καταλήξεις αλκοολικός. Και σε αυτό το διάστημα γίνεται τρόπος ζωής το ποτό.
Το πιο δύσκολο είναι να κόψεις και τον τρόπο ζωής μαζί με το αλκοόλ. Είναι διπλή η προσπάθεια. Πρέπει να απαρνηθείς και την ίδια σου τη ζωή κατά ένα μεγάλο μέρος. Για να γίνεις ηρωινομανής χρειάζεσαι μόνο ένα τρίμηνο. Άρα, ο εξαρτημένος πρέπει να απαρνηθεί μια ουσία και τρεις χαμένους μήνες. Ενώ ο αλκοολικός πρέπει να απαρνηθεί τα τελευταία 25 με 30 χρόνια της ζωής του", κατέληξε.
"Το πιο δύσκολο είναι να κόψεις και τον τρόπο ζωής μαζί με το αλκοόλ. Είναι διπλή η προσπάθεια"
"Πήγα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς την τέταρτη μέρα αφότου μόνος μου είχα σταματήσει να πίνω. Πήγα γιατί ήμουν έτοιμος να ξαναπιώ. Είπα: 'Αν δεν πάω δε με βλέπω να κρατάω την απόφασή μου'. Στο γραφείο που μπήκα ήταν ένας παλιός αλκοολικός που είχε ξεπεράσει το λούκι του και μου έκανε διάφορες ερωτήσεις για να δει την έκταση του προβλήματός μου. Του είπα ότι δε θέλω να αποδεχτώ τον συμβιβασμό και ότι είμαι έτοιμος να βάλω όρια στον εαυτό μου. Στο τέλος μου είπε ότι η ομάδα θα με περίμενε την επόμενη μέρα. Και σιγά σιγά, εάν έχεις θέληση να βγεις και εάν καταλάβεις ότι σ' έχει πνίξει το αλκοόλ μέχρι το λαιμό, μπορείς να βγεις", εξήγησε.
Οι σαράντα μέρες πριν πάει στους ΑΑ
Όπως είπε, οι τελευταίες σαράντα μέρες πριν πάει για απεξάρτηση ήταν χωρίς έλεγχο, σε τέτοιο βαθμό που χρειαζόταν να είναι πιωμένος συνέχεια ώστε να "υπάρχει"."Τις τελευταίες σαράντα μέρες, πριν κόψω οριστικά το ποτό έχασα απολύτως τον έλεγχο και είχα φτάσει στο εξής σημείο: κοιμόμουν μόνο για μια-δύο ώρες το εικοσιτετράωρο και όλη μέρα έπινα. Επί σαράντα μερόνυχτα, έπεφτα το βράδυ λιώμα στις δύο και στις τέσσερις τα ξημερώματα ξυπνούσα από τους πόνους και έτρεχα να ξαναπιώ. Το συκώτι μου είχε φρικάρει. Και εγώ κόντευα να τρελαθώ από την έλλειψη ύπνου. Τότε με κυρίευσε τρόμος ολικός. Κατάλαβα ότι κάτι πήγαινε πολύ άσχημα με την πάρτη μου διότι πριν 1,5 μήνα εάν δεν ήμουν επί 24 ώρες πιωμένος δεν μπορούσα να υπάρξω. Είπα πως δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό και πήγα να ζητήσω βοήθεια. Βγάζει όμως και πολλά ωραία το αλκοόλ από τον κάθε άνθρωπο, στη σωστή δόση. Ο άρρωστος πότης νιώθει διαρκώς ενοχή. Και συναισθηματική αστάθεια κάθε λογής", ανέφερε.
"Πήγα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς την τέταρτη μέρα αφότου μόνος μου είχα σταματήσει να πίνω. Πήγα γιατί ήμουν έτοιμος να ξαναπιώ" Αποκάλυψε, επίσης, πως είχε το γονίδιο του αλκοολισμού αν και ο πατέρας του ήταν πιο πολύ "κοινωνικός πότης".
"Το είχα παρακάνει. Έχω το γονίδιο μάλλον. Έπινε και ο πατέρας μου. Αλλά αυτοί που πίνουνε για τη γεύση του αλκοόλ είναι οι 'κοινωνικοί πότες': ένα κρασάκι με το φαγητό ή ένα ουισκάκι με το βραδυνό τσιγάρο στο σαλόνι ή στο μπαρ - τους αρέσει αυτή η εικόνα, είναι το αθώο φετίχ τους. Αλλά ο αλκοολικός πίνει για να τη 'φτιάξει', ή για να 'φύγει΄, για αυτό και μπορεί κάποια στιγμή να πιεί μέχρι και σκέτο οινόπνευμα άμα δε βρει κανονικό ποτό. Τον μπαμπά μου δεν τον είδα ποτέ να παραπατάει. Έμοιαζε κοινωνικός πότης. Ενώ εγώ είχα πολλές συνέπειες", τόνισε.
Πώς ξεφεύγει ένας αλκοολικός από τον πάτο
Τέλος, ο ηθοποιός επισήμανε πως για να ξεφύγει κάποιος από τη συγκεκριμένη εξάρτηση θα πρέπει να καταλάβει πως έπιασε πάτο."Αν ο αλκοολικός αναγνωρίσει ότι έπιασε πάτο, βγαίνει ξανά στην επιφάνεια. Αν το βαρέλι του είναι απύθμενο, θα πεθάνει από το πάθος του. Πολύς κόσμος έχει πεθάνει από το αλκοόλ και συνεχίζει να πεθαίνει. Και κάποιοι, σαφώς λιγότεροι στον αριθμό, θα βγαίνουν από το λούκι. Θέλεις πάρα πολλά χρόνια πρωτού καταλήξεις αλκοολικός. Και σε αυτό το διάστημα γίνεται τρόπος ζωής το ποτό.
Το πιο δύσκολο είναι να κόψεις και τον τρόπο ζωής μαζί με το αλκοόλ. Είναι διπλή η προσπάθεια. Πρέπει να απαρνηθείς και την ίδια σου τη ζωή κατά ένα μεγάλο μέρος. Για να γίνεις ηρωινομανής χρειάζεσαι μόνο ένα τρίμηνο. Άρα, ο εξαρτημένος πρέπει να απαρνηθεί μια ουσία και τρεις χαμένους μήνες. Ενώ ο αλκοολικός πρέπει να απαρνηθεί τα τελευταία 25 με 30 χρόνια της ζωής του", κατέληξε.
"Το πιο δύσκολο είναι να κόψεις και τον τρόπο ζωής μαζί με το αλκοόλ. Είναι διπλή η προσπάθεια"
